Waarom onderzoek zelden iets verandert aan de aanpak bij chronische klachten

Waarom bloed- en ontlastingonderzoek bijna altijd nutteloos is

Bismillah, as-salāmu ʿalaykum.

Veel vrouwen vragen zich af of ze eerst bloedonderzoek of ontlastingonderzoek moeten laten doen voordat ze met voeding aan de slag gaan. In de meeste gevallen adviseer ik dat niet. Niet omdat onderzoek nooit zinvol is, maar omdat het bij chronische klachten meestal niets verandert aan wat er nodig is.

Vroeger ongezond gegeten hebben en nu chronische klachten hebben = darmen die uit balans zijn en ontstekingen

De kern is eigenlijk heel simpel. Mensen laten pas testen als ze klachten hebben. En als iemand al jarenlang klachten heeft, zoals vermoeidheid, darmproblemen, een opgeblazen buik, huidklachten, hormonale disbalans, brain fog of overprikkeling, dan weten we eigenlijk al genoeg. Zeker wanneer iemand terugkijkt op een jeugd met veel bewerkte voeding, weinig vezels, veel stress en weinig herstel. In dat geval kun je er vrijwel zeker van zijn dat er sprake is van verhoogde ontsteking en een darmflora die uit balans is. Daar heb je geen test voor nodig om dat vast te stellen.

Een onderzoek bevestigt dan hooguit wat je lichaam al laat zien, maar het verandert niets aan de aanpak. Of een test nu zegt dat er ontsteking is, dat bepaalde bacteriën laag zijn of dat bepaalde voedingsmiddelen slecht worden verdragen, de oplossing blijft dezelfde. Het lichaam heeft darmhelende voeding en ondersteuning van de lever en nieren nodig. Meten voegt in dat stadium vooral informatie toe, maar vertelt je niet wat je moet doen.

Specifieke klacht = bepaald type stam bacterie nemen?

Wat ik vaak zie, is dat vrouwen na onderzoek te horen krijgen dat ze bepaalde voedingsmiddelen moeten vermijden en daarnaast een specifiek supplement of een bepaalde bacteriestam moeten nemen. Bijvoorbeeld bij histamineklachten, waarbij soms wordt geadviseerd om een specifieke bacterie in te nemen. Het idee dat je kunt blijven eten wat je altijd al eet, wat de klachten heeft veroorzaakt, en dat je dit kunt compenseren met een pilletje of poedertje, klopt simpelweg niet.

Zo werkt het lichaam niet. Je kunt geen chronische klachten oplossen door één bacterie toe te voegen terwijl de basis onveranderd blijft. Dat is vergelijkbaar met denken dat je kunt blijven doen wat je altijd deed en dat één supplement het probleem oplost. Of het nu gaat om histamineklachten, darmproblemen of andere chronische symptomen, zolang de voeding die de klachten in stand houdt niet wordt aangepakt, kan het lichaam niet herstellen.

Tekorten ontstaan door verkeerde opname

Hetzelfde geldt voor het meten van vitamines en mineralen. Ook hier geldt dat het weten van een tekort niets verandert aan de aanpak. Bij chronische klachten zit het probleem zelden in één losse vitamine, maar in een verstoorde opname. Voorbeeld: Wanneer je hoort dat je een ijzertekort of vitamine B12 tekort hebt, dan pak je de hoofdoorzaak niet aan wanneer je supplement, ijzerinfuus of een vitamine B12 supplement gaat nemen. Dit is omdat een vitamine B12 tekort en ijzertekort een oorzaak heeft, namelijk dat je darmen bijvoorbeeld niet voldoende opnemen of dat je een bepaald type pathologische slechte bacterie in je darmen hebt die het ijzer voor je opneemt zodat je het zelf niet kan opnemen. Een supplement of een infuus gaat hier nooit de hoofdoorzaak daarvan aanpakken. Door de darmen te ondersteunen en de voeding structureel te verbeteren, gaat de opname omhoog en worden tekorten vanzelf aangevuld. De focus ligt dan niet op cijfers, maar op het herstellen van het systeem.

Daarbij zijn dit soort onderzoeken vaak kostbaar. Dat geld kan in veel gevallen beter worden ingezet voor begeleiding en voeding die daadwerkelijk bijdragen aan herstel, in plaats van aan uitslagen die bevestigen wat het lichaam al duidelijk maakt.

Mijn visie is daarom dat bij chronische klachten de oplossing niet zit in blijven meten, maar in durven veranderen. Wie echt van klachten af wil, zal de voeding volledig onder de loep moeten nemen en het lichaam de tijd en ondersteuning moeten geven om te herstellen. Onderzoek kan soms zinvol zijn, maar bij de meeste vrouwen verandert het niets aan wat er nodig is om weer gezond te worden.